Periimplantitis - czym jest i dlaczego może prowadzić do utraty implantu?

Periimplantitis to stan zapalny tkanek wokół implantu, który z czasem zaczyna niszczyć także kość utrzymującą wszczep (implant zębowy). Na początku może dawać dość niewinne objawy, na przykład krwawienie, obrzęk albo tkliwość dziąsła. Problem w tym, że nieleczony stan zapalny zwykle nie zatrzymuje się sam. Jeśli kość wokół implantu zaczyna zanikać, implant traci stabilność i w skrajnym przypadku może zostać utracony.

Najgorsze w periimplantitis jest to, że długo potrafi rozwijać się po cichu. Czasem pacjent widzi tylko lekkie zaczerwienienie albo czuje dyskomfort przy myciu zębów. Dopiero później pojawia się ból, ropa, nieprzyjemny zapach z ust albo ruchomość implantu. Dlatego przy takich objawach nie warto czekać. Im szybciej problem zostanie wychwycony, tym większa szansa, że implant uda się uratować.

Objawy mogą rozwijać się stopniowo. Pacjent najczęściej zauważa krwawienie podczas szczotkowania, zaczerwienienie, obrzęk, nieprzyjemny zapach z ust, bolesność lub uczucie ucisku. W bardziej zaawansowanych przypadkach pojawia się ropa, odsłanianie elementów implantu, pogłębianie kieszonek, cofanie się dziąsła i narastający dyskomfort przy nagryzaniu. Ruchomość implantu jest objawem późnym i bardzo niepokojącym.

Możliwości leczenia periimplantitis zależą od tego, jak bardzo zaawansowany jest stan zapalny i ile kości zostało już utracone. Celem terapii jest oczyszczenie powierzchni implantu, wyciszenie stanu zapalnego i zatrzymanie dalszego niszczenia tkanek. W lżejszych przypadkach zaczyna się od leczenia niechirurgicznego, ale przy głębszych zmianach często potrzebny jest zabieg chirurgiczny.

Najczęściej stosuje się

Leczenie niechirurgiczne zwykle obejmuje mechaniczne oczyszczenie implantu i tkanek wokół niego. Może być uzupełniane o metody wspomagające, takie jak air-polishing, fotodynamika, środki antyseptyczne albo antybiotyki, ale same dodatki nie zastępują dokładnego usunięcia biofilmu. Trzeba też uczciwie powiedzieć, że leczenie niechirurgiczne ma ograniczoną skuteczność w bardziej zaawansowanym periimplantitis.

Jeśli stan zapalny jest głęboki, a utrata kości wyraźna, lekarz może zaproponować leczenie chirurgiczne. Taki zabieg daje lepszy dostęp do powierzchni implantu, pozwala dokładniej oczyścić zmienioną okolicę i ocenić rozległość uszkodzeń. W części przypadków wykonuje się leczenie resekcyjne, a w części regeneracyjne, ale decyzja zależy od kształtu ubytku kostnego, budowy implantu i rokowania.

Trzeba też pamiętać, że samo leczenie w gabinecie nie wystarczy, jeśli nie uda się ograniczyć czynników ryzyka. Znaczenie mają m.in. higiena, regularne wizyty podtrzymujące, palenie tytoniu, wcześniejsza choroba przyzębia i dostęp do oczyszczania implantu w codziennym życiu. Od tego często zależy, czy efekt leczenia uda się utrzymać.